Franz Schubert
Vom Blütenast des Apfelbaums hernieder, van de bloesemtak van de appelboom naar beneden,
O Nachtigall. o nachtegaal.
Du tönest mir mit deiner süssen Kehle Jij klinkt voor mij met jouw zoete keel
Die Liebe wach; de liefde wakker;
Denn schon durchbebt die Tiefen meiner Seele want al doortrilt de diepten van mijn ziel
Dein schmelzend Ach. jouw smeltende zucht.
Dann flieht der Schlaf von neuem dieses Lager, Dan vlucht de slaap opnieuw van dit bed,
Ich starre dann, ik staar dan,
Mit nassem Blick, und todtenbleich und hager, met natte blik, en doodsbleek en mager,
Den Himmel an. naar de hemel.
Fleuch, Nachtigall, in grüne Finsternisse, Vlucht, nachtegaal, in groene duisternissen,
Ins Haingesträuch, in het bosstruikgewas,
Und spend' im Nest der treuen Gattin Küsse; en geef in het nest jouw trouwe gade kussen;
Entfleuch, entfleuch! vlucht heen, vlucht heen!