Franz Schubert
Wo Phantasien und Traumgestalten immer waar fantasieën en droomgestalten immer
Vor mir vorüberfliehn! mij voorbijvlieden!
Enthülle dich, daß ich die Stätte finde, Ontsluier u, opdat ik de plek vinde
Wo oft mein Mädchen saß, waar mijn meisje vaak zat,
Und oft, im Wehn des Buchbaums und der Linde, en vaak, in het waaien van de beukenboom en de linde,
Der goldnen Stadt vergaß! de gouden stad vergat!
Enthülle dich, daß ich des Strauchs mich freue, Ontsluier u, opdat ik mij verheuge over de struik
Der Kühlung ihr gerauscht, die haar koelte toeruiste,
Und einen Kranz auf jeden Anger streue, en een krans strooie op elke weide
Wo sie den Bach belauscht! waar zij de beek beluisterde!
Dann, lieber Mond, dann nimm den Schleier wieder, Neem dan, lieve maan, neem dan de sluier weer,
Und traur' um deinen Freund, en treur om uw vriend,
Und weine durch den Wolkenflor hernieder, en ween door het wolkenfloers omlaag,
Wie dein Verlaßner weint! zoals uw verlatene weent!