George Frideric Handel
Solitudini amate, Geliefde eenzaamheid,
in cui sfogarmi lice waarin het mij is toegestaan te uiten
una fiamma infelice, een ongelukkige vlam,
voi le sventure mie, deh, consolate, troost, ik smeek u, mijn ongeluk.
Amo il grand'Alessandro, ei sol mi sembra Ik bemin de grote Alessandro; hij alleen lijkt mij
degno dell'amor mio; mijn liefde waardig;
ma in quel cor infedel non regno sola. maar in dat trouweloze hart heers ik niet alleen.
Chi mi consiglia, ohimè! chi mi consola? Wie zal mij raden, ach! Wie zal mij troosten?
Che farò? Wat zal ik doen?
Languirò? Spererò? Zal ik wegkwijnen? Zal ik hopen?
Amerò le mie ferite, Ik zal mijn wonden liefhebben,
purché vengano guarite zolang zij genezen worden
dalla man che m'impiagò, door de hand die ze sloeg.
Aure, fonti … Briesjes, bronnen …