George Frideric Handel
Ahimè! Ruggiero, è ver, che m'abbandoni? Ach! Ruggiero, is het waar dat je me verlaat?
M'invita la virtute, De deugd roept mij,
che langue nell'amore. die in de liefde wegkwijnt.
E non pensi, mio caro, al mio dolore? En denk je niet, mijn lief, aan mijn verdriet?
Il passato suo inganno Op het eigen bedrog van vroeger
rimira con orrore un'alma grande. kijkt een grote ziel met afschuw terug.
Ah! che sei mentitore! Ach, wat ben je een leugenaar!
Fuggi da me per darti a un'altra amante. Je ontvlucht mij om je aan een andere geliefde te geven.
Quella è mia sposa. Zij is mijn verloofde.
Oh dei! e scordar tu mi puoi, O goden! En kun jij mij vergeten,
mia cara speme? mijn lieve hoop?
Dover, amor, virtù pugnano insieme. Plicht, liefde en deugd strijden met elkaar.
Per questi sospir miei... Bij deze zuchten van mij...
Li spargi al vento. Die strooi je in de wind.
Ti fui sempre fedel... Ik ben je altijd trouw geweest...
Scorda il passato. Vergeet het verleden.
Ti adoro ancor. Ik aanbid je nog steeds.
Non è più tempo. Daarvoor is het te laat.
Ingrato! Ondankbare!
Mi richiama la gloria. De roem roept mij terug.
È un van pretesto. Een holle uitvlucht.
Mi stimola l'onore. De eer drijft mij voort.
Va: m'oltraggiasti assai: va, traditore! Ga: je hebt me genoeg beledigd. Ga, verrader!