Camille Saint-Saëns
Ni le flot de la mer, ni l'ouragan des monts Noch de golven van de zee, noch de orkaan in de bergen
Tant que nous nous aimons zal, zolang wij elkaar liefhebben,
Ne courbera ta tête blonde, jouw blonde hoofd doen buigen,
Car l'amour est plus fort want de liefde is sterker
Que les Dieux et la Mort ! dan de goden en de dood!
Le soleil s'éteindrait De zon zou uitdoven
Pour laisser ta blancheur plus pure, om je blankheid nog zuiverder te laten,
Le vent qui jusqu'à terre incline la forêt, de wind die het bos tot op de grond doet buigen
En passant n'oserait zou in het voorbijgaan niet durven
Jouer avec ta chevelure, met je haar te spelen,
Tant que tu cacheras zolang jij
Ta tête entre mes bras ! je hoofd in mijn armen verbergt!
Et lorsque nos deux cœurs En wanneer onze twee harten
S'en iront aux sphères heureuses heengaan naar de gelukzalige sferen,
Où les célestes lys écloront sous nos pleurs, waar de hemelse lelies onder onze tranen zullen ontluiken,
Alors, comme deux fleurs, laten we dan, als twee bloemen,
Joignons nos lèvres amoureuses, onze verliefde lippen samenbrengen,
Et tâchons d'épuiser en laten we proberen
La mort dans un baiser ! de dood in één kus uit te putten!