George Frideric Handel
Qual pensier ti conturba? Welke gedachte verontrust je?
Dell'amor mio già vedi Je ziet al de oprechtste
le prove più sincere. bewijzen van mijn liefde.
Deh, la doglia del cor, perché nascondi? Ach, waarom verberg je het verdriet in je hart?
Parla, o cara, rispondi. Spreek, lieve, geef antwoord.
Del mio interno martir già che tu vuoi Omdat je wilt dat ik de oorzaak onthul
ch'io scopra la cagion, sappi. Ma, oh Dio! van mijn innerlijke kwelling: weet dan. Maar, o God,
I singhiozzi del cor, misti con pianto, het snikken van mijn hart, vermengd met tranen,
permettono che appena laat nauwelijks toe
si formi accento tra le labbra amaro! dat er een bitter woord over mijn lippen komt!
(Così a mentir dalla vendetta imparo.) (Zo leert de wraak mij liegen.)
Il tuo dolor non celar; ciò che dipende Verberg je verdriet niet; over alles
dal mio poter dispor, cara, tu puoi; wat in mijn macht ligt, lieve, kun jij beschikken;
chiedi pur ciò che vuoi, vraag gerust wat je wilt,
tutto a te dal mio amor sarà concesso. mijn liefde zal je alles geven.
Ah! che d'amarti più non m'è permesso! Ach, ik mag niet langer van je houden!
E chi tel vieta? En wie verbiedt het je?
Oh Dio! O God!
Scopri! Zeg het!
Dir nol poss'io. Ik kan het niet zeggen.
E chi al parlar frappone En wie legt je
difficoltà? Dillo, mio ben! het spreken zo moeilijk? Zeg het, mijn lief!
Ottone. Ottone.
Ottone? Ottone?
Ottone sì, ch'ardito tenta Ja, Ottone, die het waagt
far violenza al mio core. mijn hart te dwingen.
Tutto di'! Che mai sento! Oh traditore! Vertel alles! Wat hoor ik nu! O, die verrader!
Scoperse, è già gran tempo, Al lang geleden onthulde hij
gli interni suoi desir, ma sempre invano. wat hij in stilte begeerde, maar altijd tevergeefs.
La costanza in amarti Omdat ik trouw van jou bleef houden,
m'obbligò a disprezzarlo, e alfin noioso moest ik hem wel afwijzen, en ten slotte kwam hij, gekrenkt,
ei seppe la cagion del mio rigore. achter de reden van mijn hardheid.
Ora superbo e altiero Nu pocht hij, trots en hooghartig,
vanta ch'al nuovo giorno dat bij het aanbreken van de dag
avrà del sagro allor il crine adorno. de heilige laurier zijn hoofd zal sieren.
Temerario commanda, Roekeloos geeft hij bevelen,
minaccia baldanzoso en dreigt hij brutaal
se a te, mio ben, rivolgo un sguardo solo. als ik ook maar één blik op jou werp, mijn lief.
Non è questa cagion d'immenso duolo? Is dat geen reden voor eindeloos verdriet?
E tant'oltre s'avanza? En zo ver gaat hij?
Togli, Cesare, togli ad un ardito Neem, keizer, neem die brutale man
di regnar la speranza, e allor vedrai de hoop op de troon af, en dan zul je zien
fatto umile il superbo hoe de trotse zo nederig wordt
a non osar di rimirarmi mai. dat hij mij nooit meer durft aan te kijken.
Tutto farò. Non lagrimar, cor mio! Ik zal alles doen. Huil niet, mijn hart!
Mel prometti? Beloof je het mij?
Lo giuro. Dat zweer ik.
Ottone dunque Dan zal Ottone
Cesare più non sarà? geen keizer meer worden?
No, no, cara. Nee, nee, lieve.
In questa notte io voglio Deze nacht wil ik je
di mia fé, del mio amor darti le prove. het bewijs geven van mijn trouw en mijn liefde.
Vieni tra queste braccia! Kom in mijn armen!
Fra dolci nodi avvinta In zoete banden gevangen
più soavi piacer l'alma destina. ziet de ziel nog zoetere genoegens tegemoet.
(Al cimento già son, dov'è Agrippina?) (Het moment van de waarheid is daar: waar blijft Agrippina?)
Porgi la bianca destra ad un che t'ama. Reik je blanke hand aan iemand die van je houdt.
Più non tardar di consolar mie pene! Wacht niet langer met het verzachten van mijn pijn!
(Il periglio s'accresce (Het gevaar wordt groter
e Agrippina non viene.) en Agrippina komt maar niet.)
Che rimiri, mio ben? Già custodite Waar kijk je naar, mijn lief? De trouwe Lesbo
son da Lesbo il fido bewaakt al
le regie soglie. Vieni de koninklijke deuren. Kom,
ad appagar, o cara, il mio desire! lieve, en vervul mijn verlangen!
(Né pur giunge Agrippina, ahi che martire.) (En nog komt Agrippina niet; o, wat een marteling.)