Franz Schubert
Das durch wankende Blüthenzweige zittert, dat trilt door de wiegende bloesemtakken,
Adelaide! Adelaide!
In der spiegelnden Fluth, im Schnee der Alpen, In de spiegelende vloed, in de sneeuw van de Alpen,
In des sinkenden Tages Goldgewölke, in de gouden wolken van de dalende dag,
Im Gefilde der Sterne stralt dein Bildniß, in het veld van de sterren straalt jouw beeltenis,
Adelaide! Adelaide!
Abendlüftchen im zarten Laube flüstern, Avondkoeltjes fluisteren in het tere loof,
Silberglöckchen des Mais im Grase säuseln, zilverklokjes van de mei ruisen in het gras,
Wellen rauschen und Nachtigallen flöten: golven ruisen en nachtegalen fluiten:
Adelaide! Adelaide!
Einst, o Wunder! entblüht, auf meinem Grabe, Eens, o wonder! ontbloeit op mijn graf
Eine Blume der Asche meines Herzens; een bloem uit de as van mijn hart;
Deutlich schimmert auf jedem Purpurblättchen: duidelijk glanst op elk purperen blaadje:
Adelaide! Adelaide!