Ludwig van Beethoven
Das durch wankende Blüthenzweige zittert, dat door de wiegende bloesemtakken trilt,
Adelaide! Adelaide!
In der spiegelnden Fluth, im Schnee der Alpen, In het spiegelende water, in de sneeuw van de Alpen,
In des sinkenden Tages Goldgewölke, in de gouden wolken van de dalende dag,
Im Gefilde der Sterne stralt dein Bildniß, in de velden van de sterren straalt je beeld,
Adelaide! Adelaide!
Abendlüftchen im zarten Laube flüstern, Avondbriesjes fluisteren in het tere loof,
Silberglöckchen des Mais im Grase säuseln, de zilveren klokjes van mei ruisen in het gras,
Wellen rauschen und Nachtigallen flöten: golven ruisen en nachtegalen fluiten:
Adelaide! Adelaide!
Einst, o Wunder! entblüht, auf meinem Grabe, Eens, o wonder, ontbloeit op mijn graf
Eine Blume der Asche meines Herzens; een bloem uit de as van mijn hart;
Deutlich schimmert auf jedem Purpurblättchen: op elk purperen blaadje glanst duidelijk:
Adelaide! Adelaide!