Georges Bizet
La fleur de ma vie est fermée, is de bloem van mijn leven gesloten,
Loin de ton sourire vermeil. ver van je blozende glimlach.
Entre nos cœurs tant de distance ; Tussen onze harten zoveel afstand;
Tant d'espace entre nos baisers. zoveel ruimte tussen onze kussen.
Ô sort amer ! ô dure absence ! O bitter lot! O harde afwezigheid!
Ô grands désirs inapaisés ! O groot, ongestild verlangen!
Au pays qui me prend ma belle, Naar het land dat me mijn schone afneemt,
Hélas ! si je pouvais aller ; helaas, kon ik er maar heen;
Et si mon corps avait une aile en had mijn lichaam maar een vleugel
Comme mon âme pour voler ! zoals mijn ziel, om te vliegen!
Par-dessus nos vertes collines, Over onze groene heuvels,
Les montagnes au front d'azur, de bergen met hun azuren kruin,
Les champs rayés et les ravines, de gestreepte velden en de ravijnen,
J'irais d'un vol rapide et sûr. zou ik met snelle, zekere vlucht gaan.
Le corps ne suit pas la pensée; Het lichaam volgt de gedachte niet;
Pour moi, mon âme, va tout droit, ga jij voor mij, mijn ziel, rechtstreeks
Comme une colombe blessée, als een gewonde duif
T'abattre au rebord de son toit. neerstrijken op de rand van haar dak.
Et dis, mon âme, à cette belle : En zeg, mijn ziel, tegen die schone:
« Tu sais bien qu'il compte les jours ! "Je weet toch dat hij de dagen telt!
Ô ma colombe ! à tire d'aile, O mijn duif, vlieg met snelle vleugelslag
Retourne au nid de nos amours. » terug naar het nest van onze liefde."