Gabriel Fauré
Chère, puisque tes yeux, lieve, daar jouw ogen,
Couleur des cieux, de kleur van de hemel,
Puisque ta voix, étrange daar jouw stem, een vreemd
Vision qui dérange visioen dat verstoort
Et trouble l'horizon en de horizon vertroebelt
De ma raison, van mijn rede,
Puisque l'arôme insigne daar de bijzondere geur
De ta pâleur de cygne, van jouw zwanenbleekheid,
Et puisque la candeur en daar de oprechtheid
De ton odeur, van jouw geur,
Ah ! puisque tout ton être, Ah! daar heel jouw wezen,
Musique qui pénètre, muziek die doordringt,
Nimbes d'anges défunts, stralenkransen van gestorven engelen,
Tons et parfums, tonen en geuren,
A, sur d'almes cadences, heeft, op milde cadensen,
En ses correspondances in haar overeenkomsten
Induit mon cœur subtil, mijn subtiele hart meegevoerd,
Ainsi soit-il ! zo zij het!